Wat doe je als je zoon of dochter elke nacht meerdere keren wakker wordt.
Dan ga je toch kijken wat er wel werkt.
Ik heb ouders gesproken die rondjes door  het park liepen tot hun baby eindelijk sliep. Ik zou het zelf alleen al spannend vinden om om drie uur in een donker park rond te lopen.
Of verhalen van ouders die met de auto rondjes gaan rijden zodat de baby in slaap valt. Daarna moesten ze de baby weer overhevelen en drie kwartier later konden ze weer opnieuw beginnen.
Zelfs een vader die tussen de middag ging wandelen met zijn dochter want anders sliep ze niet. Diezelfde dochter sliep bij ons op het kinderdagverblijf gewoon goed in een bed.

Het werkt op de korte termijn natuurlijk goed. Maar levert geen echt resultaat op. Alle manieren om ze wel door te laten slapen kosten even veel energie maar leveren uiteindelijk meer op. Dat is natuurlijk heel makkelijk gezegd. Maar om pas na 5 of 10 minuten naar je huilende kind te gaan kost ook veel energie. Meestal gaat het na een paar nachten wel beter en kun jij als ouder echt doorslapen.
Of dan komt je oudere dochter weer even langs met een enge droom, zoals bij ons.

Ik zie dat ouders daarin, maar ook op andere vlakken toch snel kiezen voor de makkelijke en snelle oplossing. Of zelfs dat kinderen beslissen wat er gaat gebeuren. Hierdoor ontstaan dus de bekende prinsjes en prinsesjes.
Vroeger zag  je dat kinderen de regels van de ouders volgden, maar nu zie ik steeds meer kinderen die alles bepalen voor de ouders. Of in ieder geval volgen de ouders het kind.
Dit is natuurlijk aan de ene kant goed voor de kinderen, dat ouders hen volgen. Dan is het niet meer zo dat kinderen zich altijd moeten aanpassen. Zoals vroeger vaak gebeurde.
Als je je kind echt volgt dan zie je wat hij of zij aan het proberen is. Welke grenzen ze proberen op te zoeken en wanneer ze proberen er over heen te gaan. Zo kijk je goed naar je kind en kun je ze veiligheid en vertrouwen bieden om dit veilig te kunnen doen.

Maar ze moeten niet jouw leven gaan bepalen. Je kunt kinderen ook laten kiezen uit twee opties die jij bepaald. Dan hebben zij nog steeds het idee dat ze controle hebben. Maar kun jij ze als ouder toch sturen, naar de kant die jij voor ogen hebt.

Uiteindelijk bepaal jij als ouder toch wat er gebeurd, of niet soms?

 

[likebtn theme="custom" icon_l_c="#ffffff" icon_l_c_v="#ffffff" icon_d_c="#ffffff" icon_d_c_v="#ffffff" label_c="#ffffff" label_c_v="#ffffff" counter_l_c="#ffffff" counter_d_c="#ffffff" bg_c="#65b4a2" brdr_c="#65b4a2" lang="nl" dislike_enabled="0" icon_dislike_show="0" i18n_like="Inspirerend artikel" white_label="1" popup_position="bottom"]

Geef een reactie op dit artikel

[wpautbox authorid="182"]

Gerelateerde berichten

Fout: View 9ae0bfaop9 bestaat mogelijk niet

Andere berichten

Fout: View 9b0ab6bsdu bestaat mogelijk niet
[getsocial app="follow_bar"]
By |2016-11-18T11:46:51+01:00november 18th, 2016|Pedagogiek|0 Comments

About the Author:

Joris Timmers
Mijn naam is Joris Timmers, Ik ben 38 jaar, getrouwd en heb een dochter van net 4 en een zoon van bijna 2 jaar oud. Sinds 2006 werk in de kinderopvang in Nijmegen. Ik werk bij De Tweeling kinderopvang in Nijmegen. Daar werk is samen met mijn collega's op de babygroep. Het mooie van dit werk vind ik dat je met je gevoel moet communiceren met deze kinderen. Jij moet zonder woorden uit vinden wat zij willen en nodig hebben op dat moment.