De kaartjes voor het memory spel liggen op tafel. Twee studentjes kijken naar de blanco achterkantjes. Vorige week heb ik dit spelletje geïntroduceerd. De verliezer had het toen wat zwaar. Zij moest huilen om haar aantal kaartjes. Ik begrijp best dat verliezen lastig is, wanneer je 5 bent. Ik besteedde er aandacht aan. Zij begreep mijn verhaal over winst en verlies en de tranen droogde snel op. In feite had zij niet verloren. Ik had de minste setjes. Dat had enkel niet haar interesse. De focus lag op haar kaartjes en die van haar klasgenootje.

Omgaan met verlies/tegenslag

Ik kies daarom bewust hetzelfde spelletje nogmaals. Het leren omgaan met verlies/tegenslag is heel nuttig. Het zal vaker gebeuren in het leven. De meisjes kijken mij wat verschrikt aan. “No”, zeggen zij direct, terwijl zij met hun handen van links naar rechts zwaaien. Ik stel hun op hun gemak en het spel kan beginnen.  Vol enthousiasme draait het eerste meisje twee kaartjes om. Een arm en een been. Niet hetzelfde. Nu is het mijn beurt. Ik draai per toeval twee oren om. De schrik slaat onmiddellijk toe bij het tweede meisje. Nu moet zij. Zij kiest een kaartje. Het is een neus. Die hebben wij nog niet eerder gezien. Waar de tweede neus ligt weet niemand. Zij frunnikt aan haar jurkje. Zij wiebelt op haar stoeltje. Zij vervormt haar mondje en knijpt iets langer haar ogen dicht. Ik ervaar stress bij haar. Zij wil niet kiezen, maar kan het ook niet.  Het hele lichaam lijkt te haperen. Het risico dat de kaartjes niet gelijk zijn, lijkt teveel voor haar. Ik help haar met dit moeilijke moment. Uiteindelijk draait zij een tweede kaartje om. Het is niet gelukt. Het is de tweede arm. Zij laat haar hoofd zakken en schudt deze zachtjes heen en weer.  Het klasgenootje reageert door verschrikt haar handen voor haar mond te doen en schudt ook haar hoofd. Zij heeft gefaald!

Angst om te falen

Na mijn laatste klasje geef ik mij de tijd om de hele situatie te analyseren. Wat gebeurde er? Wat is mijn rol in hun reactie? Heb ik hun gedrag correct geïnterpreteerd? Ik doe de handelingen, die ik heb gezien na, om te checken wat die bewegingen voor mij betekenen.  Ik kom tot dezelfde conclusie. Schaamte en angst om te falen.

Ik zie dit gedrag (meestal in mindere mate) vaker. Kinderen die zwijgen om niet de mist in te gaan. Kinderen die hun geschreven woorden direct afdekken en deze onzeker, lachend aan mij tonen. Er zitten waarschijnlijk fouten in, lijkt hun houding te zeggen. Wanneer ik hun complimenteer, kijken zij mij verwonderd aan. Is het goed? Kinderen die standaard wegkijken wanneer het hun beurt is. Een kind van 8 dat begint te huilen wanneer ik zeg dat ik dol ben op fouten. Zij geeft aan dat ik dat niet mag zeggen. Vader en moeder worden dan boos.

Leren van fouten maken

Ik merk dat ik boos ben. Hoe kun je kinderen straffen voor hun fouten? Hoe leren zij van hun fouten, wanneer de poging tot iets, al niet eens gemaakt mag worden? Je kunt niet alles in een keer goed doen? Dat weet toch iedereen! Het wiel en het vuur, zijn ook niet in een keer uitgevonden. Per toeval of na vele malen prutsen, kwam het tot iets. Binnen een veilige omgeving mogen falen, proberen, ontdekken, aanmodderen, klungelen, mislukken, afgaan, floppen is waardevol. En dit alles onbelemmerd en onbeschaamd mogen herhalen tot je het eigen hebt gemaakt zorgt voor zelfvertrouwen. Het leidt tot krachtige kinderen die zelfverzekerd keuzes kunnen maken en durven te falen, omdat zij weten dat het kan leiden tot nieuwe inzichten.

Resultaat boven proces

Het mogen falen wordt steeds vaker van kinderen afgepakt. En niet alleen in de prestatiecultuur van China. Ook in Nederland is presenteren een prioriteit geworden. Scoren, winnen en succesvol zijn de woorden van vandaag.  Kinderen zijn projecten, die moeten slagen. Ouders besteden enorm veel tijd en geld in hun kroost om het te bewerkstelligen. Jonge kinderen die overprikkeld worden onder de noemer stimuleren van de ontwikkeling. Kinderen die op 100 clubjes zitten om hun talenten te ontdekken. Kinderen die medicijnen krijgen, zodat zij zich beter kunnen focussen. Kinderen worden opgezadeld met de angsten van de ouder, van de maatschappij.  Wij zijn de makers van deze projecten. En een slechtwerkend projectteam, krijgt minder waardering en een vette onvoldoende. Resultaat boven proces.

Volwassenen ervaren de huidige rat-race-maatschappij als onprettig. Maar in plaats van het te stoppen of te verminderen, duwen wij de kinderen de tredmolen in met de goedbedoelde gedachte dat wij hen weerbaar maken. Dat zal enkel niet het gevolg zijn. Het gevolg is naar mijn mening stress, ervaren van druk en het creëren van angsten, dat leidt tot passiviteit. Een ballon met teveel lucht, knapt, raakt beschadigt en blijft op de rond liggen. Er zal weinig ruimte meer zijn voor eigenheid, authenticiteit, creativiteit, vrij mogen denken, plezier ervaren in het dagelijks leven.  Stop met het invullen van het leven van een kind, begeleidt het naar de volwassenheid met aanvullingen, leermomenten, maar vooral zin in het leven met z’n uitdagingen die om creatief denkvermogen vragen.

[likebtn theme="custom" icon_l_c="#ffffff" icon_l_c_v="#ffffff" icon_d_c="#ffffff" icon_d_c_v="#ffffff" label_c="#ffffff" label_c_v="#ffffff" counter_l_c="#ffffff" counter_d_c="#ffffff" bg_c="#65b4a2" brdr_c="#65b4a2" lang="nl" dislike_enabled="0" icon_dislike_show="0" i18n_like="Inspirerend artikel" white_label="1" popup_position="bottom"]

Geef een reactie op dit artikel

[wpautbox authorid="161"]

Gerelateerde berichten

Fout: View 9ae0bfaop9 bestaat mogelijk niet

Andere berichten

Fout: View 9b0ab6bsdu bestaat mogelijk niet
[getsocial app="follow_bar"]
By |2017-09-12T08:26:00+01:00september 12th, 2017|Creatie & Inspiratie|0 Comments

About the Author:

Nicole De Beer
Hallo, mijn naam is Nicole de Beer. Als invalkracht, manager en vanuit een eigen bedrijf heb ik mij altijd proberen in te zetten om meer creatieve activiteiten op het programma te krijgen binnen de kinderopvang. Twee jaar China heeft mij heel duidelijk gemaakt dat het beschikken over een sterk ontwikkeld creatief vermogen van groot belang is. En niet enkel in Azië, mijn huidige woonplaats, maar ook in Nederland. Nederlandse kinderen krijgen steeds meer kant en klaar activiteiten aangeboden en moeten succesvol zijn binnen de aangegeven maatschappelijke kaders. Onze benadering van kinderen belemmert het ontwikkelen van creatief vermogen. En dat is zorgelijk. Mijn blog gaat dan ook over creativiteit in de breedste zin van het woord. Creativiteit is experimenteren, fouten maken, nadenken over mogelijke processen en ruimte krijgen. Het plezier ervaren om te mogen verkennen en te ontdekken. Groet Nicole